Go to main content

Hélène Furaha (45 jaar)

Democratische Republiek Congo
Hélène is opgelucht. Ook al is haar onderbeen net geamputeerd. ‘Drie jaar lang heb ik ondraaglijke pijn geleden.’ Nu kan ze eindelijk haar leven een nieuwe wending geven dat sinds het vuurgevecht in 2009 drastisch was veranderd.

Hélène is opgelucht. Ook al is haar onderbeen net geamputeerd. ‘Drie jaar lang heb ik ondraaglijke pijn geleden.’ Nu kan ze eindelijk haar leven een nieuwe wending geven dat sinds het vuurgevecht in 2009 drastisch was veranderd.

2009. Hélène zit samen met zestien anderen bovenop een vrachtwagen als ze ter hoogte van Bunangana worden aangevallen vanuit de brousse. Vijftien mensen overleven de kogelregen niet. Hélène en een jongen ontsnappen en vluchten de bossen in, waar ze samen een bange nacht beleven. ‘Van onze kleren maakten we verbanden om op onze wonden te leggen.  Ik waande me al dood, toen ik de volgende ochtend werd gevonden door een vriendin.’

Van de jongen worden meteen beide benen geamputeerd. De dokters proberen het been van Hélène te sparen, maar ze lijdt veel pijn. In 2011 wordt ze door Handicap International behandeld voor een infectie van het bot. Maar omdat haar situatie niet verbetert en Hélène ondraaglijke pijn lijdt, besluit Handicap International een jaar later haar been te amputeren in het Cebeka Virunga ziekenhuis in Goma. Hélène is opgelucht, de pijn is op slag verdwenen. Ze is optimistisch, want eens de littekens genezen zijn, zal ze ook een prothese krijgen.

‘Toen mijn man hoorde van mijn ongeval, heeft hij meteen de benen genomen. Hij heeft ons huis verkocht en is ergens anders hertrouwd.’ Op het moment dat Hélène het ziekenhuis verlaat, is ze dus dakloos en heeft ze vijf kinderen om voor te zorgen. Van haar broer krijgt ze een hutje op zijn perceel grond. ‘Het is klein en het staat scheef, maar het is een dak boven ons hoofd.’

Tot 2011 leven Hélène en haar vijf kinderen van wat het kleine stukje grond voor hun huis hen schenkt. Dat verandert als Handicap International haar krukken en een driewieler geeft, waardoor ze goederen kan gaan transporteren en verkopen. ‘En zodra ik mijn prothese heb, zal dat nog gemakkelijker gaan en hoop ik mijn zaakje meer rendabel te maken.’

Meer over dit onderwerp

“De armoede valt niet te ontkennen. De ellende is compleet.” Noodhulp

“De armoede valt niet te ontkennen. De ellende is compleet.”

De crisis in de provincie Kasaï in de Democratische Republiek Congo houdt al meer dan een jaar aan. Meer dan 2 miljoen mensen zijn erdoor getroffen en de situatie wordt er alleen maar erger op. Bakary Traoré coördineert de verschillende acties van Handicap International (HI) op het terrein. Hij legt de ernst van de situatie uit.
Veilig bevallen in Bumbu Gezondheid Preventie

Veilig bevallen in Bumbu

In Congo sterft 1 op 137 moeders tijdens de bevalling. In België is dat 1 op 16.600. Nochtans kunnen relatief eenvoudige ingrepen dit cijfer snel naar beneden halen. Dat bewijst het medisch centrum in Bumbu waar Handicap International enkele jaren geleden training en materiële steun gaf. “Sinds januari 2015 is hier geen enkele moeder meer gestorven.”

Mijn handicap is geen hindernis Integratie

Mijn handicap is geen hindernis

Eugénie Kabeya is modeontwerpster en behoort tot de meest gevraagde kleermaaksters van Kinshasa. Ze woont in Banalungwa, een van de 24 gemeenten van de hoofdstad. Al sinds haar vijfde heeft de dynamische Eugénie een handicap als gevolg van polio. In haar naaiatelier in het hartje van Kinshasa leven vier generaties onder één dak. En ondanks haar handicap zorgt Eugénie elke dag voor de zes mensen die bij haar inwonen.