Go to main content

Gevolgen ebola niet te overzien

Gezondheid Noodhulp
Liberia Sierra Leone
"De nieuwe ebola-epidemie is van zo’n grote omvang dat ze doet denken aan de impact van de burgeroorlogen die de West-Afrikaanse landen troffen in de jaren 1990". Adam Huebner, gezondheidscoördinator voor Handicap International, legt uit hoe zwaar de epidemie vandaag weegt op de betrokken landen.
Een groep volwassenen en kinderen zitten op bankjes in een zelfgemaakte tent naar sensibiliseringsboodschappen te kijken op tv.

"De nieuwe ebola-epidemie is van zo’n grote omvang dat ze doet denken aan de impact van de burgeroorlogen die de West-Afrikaanse landen troffen in de jaren 1990". Adam Huebner, gezondheidscoördinator voor Handicap International, legt uit hoe zwaar de epidemie vandaag weegt op de betrokken landen.

Sinds de uitbraak van een nieuwe ebola-epidemie in maart 2014 in meerdere West-Afrikaanse landen heeft de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) melding gemaakt van 4.366 (bevestigde of vermoedelijke) infecties, met de dood van 2.218 mensen tot gevolg[1]. De omvang van deze ramp is ongezien en het aantal besmettingen blijft op onrustwekkende wijze stijgen. Deze situatie brengt ernstige gevolgen met zich, zowel in de gezondheids- en de economische sector als in de onderwijssector en op het vlak van sociale cohesie.

“Niemand verwachtte een dergelijke ramp”

"In het voorjaar kregen we voor het eerst te horen dat het virus aanwezig was aan de grens tussen Guinee, Liberia en Sierra Leone. Toen hielden we rekening met een onderbreking van onze activiteiten van hooguit enkele weken, meer niet", legt Adam Huebner uit, die net terug is uit Sierra Leone. "We konden ons toen onmogelijk voorstellen dat ebola beetje bij beetje al onze energie zou opslorpen, al onze beschikbare middelen in beslag zou nemen en een dergelijk grote invloed zou uitoefenen op onze programma's. Vandaag zetten al onze teams in Liberia en Sierra Leone zich ten volle in voor de strijd tegen dit virus. We zetten alles op alles. Zo houden we spreeksessies met de burgers zodat ze vragen kunnen stellen over wat hen ongerust maakt en ze informatie kunnen inwinnen over hoe nieuwe besmettingen kunnen worden voorkomen.”

“We behandelen eveneens alle vragen die verband houden met de onrechtstreekse gevolgen van het virus. Dit baart de mensen namelijk heel wat zorgen: hoe dienen ze zich bijvoorbeeld te bevoorraden of te verzorgen wanneer het niet mogelijk is om zich vrij te verplaatsen? Tot slot werken we ook samen met alle actoren die actief zijn in deze crisis om ervoor te zorgen dat onze actie een grotere impact heeft. We trachten met onze acties alle burgers te bereiken, ook geïsoleerde mensen of mensen met een handicap."

Op de rand van de afgrond

"Vandaag zetten we alle mogelijke middelen in om het ebolavirus te bestrijden in de getroffen landen, dat is onze eerste prioriteit. Zolang het aantal nieuwe besmettingen niet daalt, kunnen we niet anders. De huidige inspanningen zijn echter nog steeds niet voldoende om de verspreiding van het virus volledig aan banden te leggen. Bovendien beperken de bestrijdingsmaatregelen mogelijke acties in andere domeinen, door restricties op het vlak van verplaatsing bijvoorbeeld.”

“Maar bijna alle belangrijke economische en sociale sectoren in de getroffen landen staan op de rand van de afgrond. Dit heeft gevolgen die hoogstwaarschijnlijk zwaarder zullen wegen dan de rechtstreekse gevolgen van de epidemie. Uit angst om een besmetting op te lopen, gaan de burgers minder naar ziekenhuizen, het merendeel van de pasgeboren kinderen wordt niet meer ingeënt, de prijs van voeding stijgt terwijl de economische activiteit en de inkomens van de burgers dalen, het begin van het nieuwe schooljaar werd voor miljoenen kinderen uitgesteld en het risico bestaat dat het volledige jaar wegvalt. We vrezen ook dat een heel wat personeel van de gezondheidsdiensten, die momenteel lam liggen, hun functie hebben opgegeven om een andere bron van inkomsten te zoeken." 

Na het virus: jarenlang herstel

"De invloed van deze nooit geziene epidemie zou weleens, op meerdere vlakken, vergelijkbaar kunnen zijn met de gevolgen van de burgeroorlogen die deze landen hebben getroffen in de jaren 1990. Om een kettingreactie en catastrofale gevolgen te vermijden dient de internationale gemeenschap zich dus voor te bereiden op een interventie die meerdere jaren in beslag neemt. En dit in zeer uiteenlopende domeinen: het gaat bijvoorbeeld om psychosociale steun en de versterking van de sociale cohesie of het herstel van de economische bedrijvigheid en van de openbare diensten.”

“De gezondheidssector is echter nog steeds de belangrijkste. We dienen niet enkel een tandje hoger te schakelen om het virus te bestrijden, maar moeten vanaf vandaag ook de nodige voorbereidingen treffen om acties te organiseren na deze noodsituatie. Daar bereiden onze teams ter plaatse zich ook op voor."

 

Adam Huebner werkt sinds februari 2014 als gezondheids- en revalidatiecoördinator voor het programma Sierra Leone en Liberia van Handicap International. Adam heeft een diploma antropologie (universiteit van Wisconsin, Verenigde Staten) en gezondheidszorg/epidemiologie (universiteit Chulalongkorn, Bangkok, Thailand).

[1] WHO: Ebola Response Roadmap Situation Report 3 (12 september 2014) http://apps.who.int/iris/bitstream/10665/133073/1/roadmapsitrep3_eng.pdf?ua=1 

Meer over dit onderwerp

Handicap International biedt noodhulp aan Venezolanen
© HI
Noodhulp

Handicap International biedt noodhulp aan Venezolanen

Colombia vangt meer dan een miljoen Venezolaanse vluchelingen op. Handicap International verleent noodhulp aan de bevolking.

Irak: «Diep vanbinnen wist ik het» Noodhulp Revalidatie

Irak: «Diep vanbinnen wist ik het»

Abdel Rahman werd het slachtoffer van een bombardement in Mosoel. Dokters moesten zijn been amputeren. Sindsdien woont hij met zijn familie in het Hasansham-vluchtelingenkamp, waar Handicap International (HI) hem begeleidt.

Rwanda: 25 jaar na de genocide Gezondheid

Rwanda: 25 jaar na de genocide

Vanaf 7 april herdenkt Rwanda de genocide waarbij mannen, vrouwen en kinderen gedurende 3 maanden gemarteld, verkracht en uitgemoord werden. Meer dan 800 000 mensen kwamen daarbij om. De littekens van dat zinloze geweld zijn 25 jaar later nog steeds zichtbaar.