Go to main content

Getuigenis: Oreste en Elsa

Integratie
Cuba
De 11-jarige Oreste huppelt rond bij de ingang van zijn huis, een beetje geïntimideerd door al het volk dat hem die ochtend een bezoek brengt. Maar zodra hij Elsa herkent, verschijnt er een brede glimlach op zijn gezicht. Elsa is “activiste” en komt nu al bijna twee jaar verscheidene keren per week op bezoek. “Hij was toen negen jaar, en in het begin was hij heel gesloten. Ondertussen is hij veel opener en socialer geworden.”
Oreste, Cuba:  een infectie die zijn zenuwstelsel aantastte

De 11-jarige Oreste huppelt rond bij de ingang van zijn huis, een beetje geïntimideerd door al het volk dat hem die ochtend een bezoek brengt. Maar zodra hij Elsa herkent, verschijnt er een brede glimlach op zijn gezicht. Elsa is “activiste” en komt nu al bijna twee jaar verscheidene keren per week op bezoek. “Hij was toen negen jaar, en in het begin was hij heel gesloten. Ondertussen is hij veel opener en socialer geworden.

Twee dagen na zijn geboorte kreeg Oreste een infectie die zijn zenuwstelsel aantastte”, vult zijn mama aan. “We merkten dat hij zijn hoofdje niet recht kon houden. Tot zijn eerste levensjaar moest hij om de twee weken naar de dokter. Hij had ook kine nodig, en pas rond zijn derde begon hij te lopen. Het was moeilijk voor mij, want ik zag alleen wat mijn zoon niét kon. Ook op school was het heel hard: ik moest bij Oreste blijven in de klas, want hij moest de hele tijd kunnen bewegen. Het was alsof ik zelf opnieuw naar de kleuterklas ging. Uiteindelijk hebben we beslist om hem te laten thuisblijven en twee dagen per week een juf bij hem te laten komen. In het begin weigerde hij dat, maar nu loopt alles goed. Zodra de activisten op huisbezoek kwamen, is hij vooruitgang beginnen boeken.”

En Elsa vervolgt: “Ik vroeg hem wat hij graag deed. Zo zorgt hij heel graag voor zijn kippen en duiven. We spelen ook veel samen, met domino’s bijvoorbeeld. Dat helpt hem om zijn concentratievermogen en zijn grijpvastheid te verbeteren. Van- daag kan hij zich alleen aankleden en zijn veters strikken. Goed, het zijn nog geen stevige knopen, maar hij kan tenminste zijn schoenen vastmaken, en dat is wat telt. Ondertussen is Oreste er zo sterk op vooruitgegaan dat hij gespecialiseerd on- derwijs zou kunnen volgen en weer naar school zou kunnen gaan”.

Het jongetje laat zijn dominostenen voor wat ze zijn en komt op mama’s knieën zitten, op de schommelstoel onder de patio. Ze drukt hem tegen zich aan: “We zijn gewoon onafscheidelijk, we geven elkaar kracht!”

Meer over dit onderwerp

Onverzettelijke moed! Integratie Revalidatie

Onverzettelijke moed!

25 april 2015. De aarde beeft in Nepal. De 18-jarige Ramesh raakt bedolven onder het puin en verliest zijn beide benen. Dankzij revalidatiesessies en protheses die hij met de steun van Handicap International (HI) kreeg, kan hij vandaag weer stappen en maakt hij zich op voor de Paralympics. De bijzondere weg die hij aflegde, liep niet bepaald van een leien dakje.
“Deze job is super. Mijn handicap doet er niet toe!” Integratie

“Deze job is super. Mijn handicap doet er niet toe!”

“Meermaals kreeg ik een stageplaats aangeboden. Tot ik op gesprek ging en ze mijn handicap zagen, daarna hoorde ik plots niets meer”, zegt Boubacar, een 33-jarige Senegalese jurist. Om situaties zoals deze recht te trekken, leidt Handicap International een project rond waardig werk voor mensen met een beperking.
Terug naar school: "Ik ben zo ongeduldig!" Integratie Revalidatie

Terug naar school: "Ik ben zo ongeduldig!"

Begin september gaan kinderen overal ter wereld terug naar school. De zestienjarige Christella woont in Port-au-Prince, de hoofdstad van Haïti. Na de aardbeving die het land trof in 2010 verloor ze haar linkerbeen. Dankzij de steun van Handicap International heeft Christella een prothese gekregen, volgt ze revalidatiesessies en wordt ze nog steeds regelmatig opgevolgd. Na een mooie zomer ziet Christella er enorm naar uit om terug op de schoolbanken te zitten.