Go to main content

Een tiener met een toekomst

Integratie
Democratische Republiek Congo
“Ik zou graag naaister worden, trouwen en een gezin hebben.” Het is de eenvoudige wens van Irette, een meisje van 17 jaar uit Kinshasa. De meeste mensen vervullen die wens zonder al te grote problemen. Voor Irene, die is doof is geworden toen ze vier jaar was, zou dit een mooie overwinning betekenen.
Irette met een grote glimlach.

“Ik zou graag naaister worden, trouwen en een gezin hebben.” Het is de eenvoudige wens van Irette, een meisje van 17 jaar uit Kinshasa. De meeste mensen kunnen zo'n dromen waarmaken. Voor Irene, die is doof is geworden toen ze vier jaar was, zou dat een mooie overwinning betekenen.

Irette is de oudste van vijf kinderen. Haar kinderjaren bracht ze door in Kananga in de provincie Oost-Kasaï. Toen ze vier jaar was kreeg ze een ziekte waardoor ze doof is geworden. Haar tante heeft hemel en aarde bewogen om het kind de juiste medische zorgen te geven, maar Irette is doof gebleven.

Later verhuisde de familie naar Kinshasa waar haar tante Irette heeft ingeschreven in een school voor dove kinderen. Maar de school voldeed niet voor het meisje: ze leerde er de Congolese doventaal niet en ze stak er ook niet veel op waardoor de familie zich afvroeg of het wel nuttig was om Irette naar school te sturen.

Het was opnieuw haar tante die het centrum Kikesa heeft gevonden. Dit keer klikte het meteen. Irette heeft er haar lagere school afgewerkt en zit intussen in het tweede leerjaar. Het feit dat ze in een klas zit waar dove en niet-dove kinderen samen zitten, is geen enkel probleem. “Ik heb er veel vrienden: sommige zijn doof, ander niet. Ik kan met iedereen goed praten en ik heb het gevoel dat ik helemaal mezelf kan zijn."

Haar droom om naaister te worden is intussen binnen handbereik. Maar als je haar vraagt welke vakken ze het liefst doet, zal ze haar voorkeur voor talen niet onder stoelen of banken steken. Irette studeert Frans en Engels.

Haar mama moedigt haar enorm aan, ze hoopt dat het meisje zelf voor haar inkomen zal kunnen zorgen en van niemand afhankelijk hoeft te zijn. Maar het is haar tante die haar steun en toeverlaat blijft. Zij heeft de rest van de familie ervan overtuigd hoe belangrijk het is dat ook Irette naar school kan gaan. Misschien zal ze haar nichtje ook nog steunen als ze haar diploma op zak heeft, zodat ze haar eigen naaiatelier kan openen.

Getuigenis opgetekend door Alain Kikeni, verantwoordelijk voor het project ‘inclusief onderwijs’ in Kinshasa.
 

Meer over dit onderwerp

Onverzettelijke moed! Integratie Revalidatie

Onverzettelijke moed!

25 april 2015. De aarde beeft in Nepal. De 18-jarige Ramesh raakt bedolven onder het puin en verliest zijn beide benen. Dankzij revalidatiesessies en protheses die hij met de steun van Handicap International (HI) kreeg, kan hij vandaag weer stappen en maakt hij zich op voor de Paralympics. De bijzondere weg die hij aflegde, liep niet bepaald van een leien dakje.
“De armoede valt niet te ontkennen. De ellende is compleet.” Noodhulp

“De armoede valt niet te ontkennen. De ellende is compleet.”

De crisis in de provincie Kasaï in de Democratische Republiek Congo houdt al meer dan een jaar aan. Meer dan 2 miljoen mensen zijn erdoor getroffen en de situatie wordt er alleen maar erger op. Bakary Traoré coördineert de verschillende acties van Handicap International (HI) op het terrein. Hij legt de ernst van de situatie uit.
“Deze job is super. Mijn handicap doet er niet toe!” Integratie

“Deze job is super. Mijn handicap doet er niet toe!”

“Meermaals kreeg ik een stageplaats aangeboden. Tot ik op gesprek ging en ze mijn handicap zagen, daarna hoorde ik plots niets meer”, zegt Boubacar, een 33-jarige Senegalese jurist. Om situaties zoals deze recht te trekken, leidt Handicap International een project rond waardig werk voor mensen met een beperking.