Go to main content

Channa: De toekomst tegemoet

Integratie
Cambodja
Channa is acht jaar. Een beetje verlegen in het begin, dan verschijnt er een glimlach op haar gezicht. Maar even vaak neemt een “sérieux” het over. Het leven van dit meisje dat geboren werd met één been, was vooralsnog geen rustige brede stroom.
Channa en een vriendin - allebei in schooluniform: wit hemd en blauwe rok – lopen over een aardeweg naar school.

Channa is acht jaar en woont in Cambodja. Een beetje verlegen in het begin, dan verschijnt er een glimlach op haar gezicht. Maar even vaak neemt een “sérieux” het over. Het leven van dit meisje dat geboren werd met één been, was vooralsnog geen rustige brede stroom.

Channa was een ‘prematuurtje’, toen ze ter wereld kwam woog ze niet veel meer dan een kilo. Haar moeder Sokra herinnert zich nog haar geluk toen ze het lieve gezicht van haar dochtertje zag, maar toen kreeg een ijskoud gevoel de overhand: het linkerbeen van haar baby hing los aan het lichaampje en de vingertjes waren misvormd. De dokter nam meteen de beslissing om het been te amputeren. De jonge mama had het heel lastig om zich over deze wrede beproeving te zetten. 

De eerste stapjes

Channa groeit op in het huis van haar ouders, helemaal aan het eind van haar geboortedorp. Sokra overbeschermt haar dochter en kijkt in stilte toe haar leeftijdsgenoten hun eerste stapjes zetten. Haar dochter zal nooit kunnen stappen. Maar op een dag verandert alles. “De eerste keer dat een sociaal medewerker van Handicap International me kwam uitleggen dat mijn dochter zou kunnen stappen met behulp van een prothese, voelde ik een immense opluchting. Dat ook Channa een toekomst kon hebben, was schitterend nieuws! Ik was zo bedroefd toen ik haar op de grond zag, terwijl ze zou moeten leren stappen,” vertelt Sokra. Wanneer Channa anderhalf jaar is, krijgt ze haar eerste prothese en zet ze haar eerste stapjes.

Naarmate en omdat ze groter wordt, moet Channa nog veel naar het revalidatiecentrum in Kampong Cham om er een nieuwe aangepaste prothese te krijgen. Ze kan zich geen leven inbeelden zonder haar trouwe bondgenoot: “Ik ben zo tevreden met mijn prothese. Het heeft mijn leven veranderd. Dankzij mijn prothese kan ik wandelen en touwtjespringen!”

Haar plaats vinden op school

Het meisje en haar klein broertje groeien op met heel wat neven en nichten rondom hen. Channa gaat sinds twee jaar naar school, haar eerste jaar heeft ze gedubbeld. Leren schrijven bleek een hele uitdaging, omwille van de afwijking aan haar vingers. Maar Channa zette door en heeft toch leren schrijven! Het moeilijkste was echter haar integratie op school. “Toen ik aankwam op school, was het zwaar. Enkele leerlingen sloegen me en lachten me uit. Ik wou niet meer gaan,” vertrouwde ze ons toe. “Ik hield het stil maar mijn nicht heeft alles verteld. Mijn moeder was razend. Ze is naar mijn juf gestapt om het te bespreken. De juf heeft met de kinderen gesproken die me pijn deden. Sindsdien heb ik geen problemen meer. Ik ken iedereen en heb veel vrienden.”

De koningin van de speelplaats

Tegenwoordig gaat Channa met goede moed naar school, maar haar lievelingsmoment blijft toch wel de speeltijd, waar ze kan touwspringen. Channa, licht als een veertje, wordt daar de lachende koningin van de speelplaats!

Soms krijgt melancholie wel de bovenhand. Dan denkt ze aan haar moeder, die binnenkort voor een hele tijd vertrekt. Channa en haar broer zijn hun ouders niet vaak. Zij werken in Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja, waar ze hopen om een uitweg te vinden uit de armoede en hun kinderen een betere toekomst te bieden.

Een prothese en een aangepaste ondersteuning hebben Channa de mogelijkheid gegeven om naar school te gaan, zoals andere meisjes van haar leeftijd. Samen bieden we andere kinderen met een handicap de kans om naar school te gaan.

Doe een gift
 

Meer over dit onderwerp

Onverzettelijke moed! Integratie Revalidatie

Onverzettelijke moed!

25 april 2015. De aarde beeft in Nepal. De 18-jarige Ramesh raakt bedolven onder het puin en verliest zijn beide benen. Dankzij revalidatiesessies en protheses die hij met de steun van Handicap International (HI) kreeg, kan hij vandaag weer stappen en maakt hij zich op voor de Paralympics. De bijzondere weg die hij aflegde, liep niet bepaald van een leien dakje.
“Deze job is super. Mijn handicap doet er niet toe!” Integratie

“Deze job is super. Mijn handicap doet er niet toe!”

“Meermaals kreeg ik een stageplaats aangeboden. Tot ik op gesprek ging en ze mijn handicap zagen, daarna hoorde ik plots niets meer”, zegt Boubacar, een 33-jarige Senegalese jurist. Om situaties zoals deze recht te trekken, leidt Handicap International een project rond waardig werk voor mensen met een beperking.
Terug naar school: "Ik ben zo ongeduldig!" Integratie Revalidatie

Terug naar school: "Ik ben zo ongeduldig!"

Begin september gaan kinderen overal ter wereld terug naar school. De zestienjarige Christella woont in Port-au-Prince, de hoofdstad van Haïti. Na de aardbeving die het land trof in 2010 verloor ze haar linkerbeen. Dankzij de steun van Handicap International heeft Christella een prothese gekregen, volgt ze revalidatiesessies en wordt ze nog steeds regelmatig opgevolgd. Na een mooie zomer ziet Christella er enorm naar uit om terug op de schoolbanken te zitten.